Let's get it Daan

Schaatsen tot genezing!

( Chosen by team captain: 200 km )

Raised

5.428
135% reached of total of €4.000

Still to go:

Let's get it Daan. 

Wij gaan het voor elkaar krijgen. Niet alleen voor onze zoon en neefje Daan, maar ook voor al die anderen met taaislijmziekte. Voor ons heeft Cystic Fibrosis allemaal een plek in ons leven gekregen maar we schaatsen allemaal met hetzelfde doel: genezing van CF. 

Op onze teampagina's zijn de persoonlijke motivaties te lezen. Ons (schaatsende) team bestaat uit Jacques (oom Daan), Erik (oom Daan), Jos (vader Daan) en Laura (moeder Daan). Maar we mogen hier niet Annette (vrouw van Jacques) en Kirstin (vrouw van Erik) vergeten, want zonder hen kan ons schaatsteam niet bestaan! 

Available activities:

  • 200 km
  • 150 km
  • 100 km
  • 50 km (only for CF patients)

View all

Pootje over, lef tekort.

09-11-2021 | 23:01 Hour
Woensdagavond vaste prik sinds een paar weken; Weissensee training in schaatshal De Uithof. Vol pure frustratie stap ik na deze training de baan af en trek ik mijn klapschaats uit. Die bochten... Ik knijp hem op het rechte stuk omdat ik weet dat ik bijna de bocht in ga, moet afhaken omdat ik tempo minder en vervolgens weer behoorlijk bijbenen om enigszins vaart te maken op het lange stuk. Argggggh! Ik durf die rechterschaats niet voor die linker te zetten, het blokkeert zodra ik die voet opgetild heb. Het is iets mentaals, een mindset die om moet. Is het gebrek aan lef, onkunde of een kwestie van te weinig pootjes over tot nu toe?  Het advies van een van de trainers neem ik ter harte en kort daarna boek ik een priveles. Samen met mijn schoonzus, Kirstin (vrouw van Erik en onze marketing/communicatie/PR-teamlid, later hierover meer), gaan we de week daarna de baan op en schaatsen we met Martin wat rondjes. Hij leert ons over balans, het kantelen van onze bekken en laat ons dingen zien (of niet) die helpen bij een juiste schaatstechniek. Pootje over geoefend aan de hand van Martin, vol vertrouwen in dat hij me niet laat vallen maar een gebrek aan eigen vertouwen om het zelf te doen. Thuis oefen ik met dat wat Martin mij vertelt en hoop ik dat het baat heeft.  De week daarna zie ik Martin weer, dit keer ga ik samen met Jacques! Na wat herhaling oefenen we en in een aantal bochten zeg ik in mijn hoofd dat ik 'gewoon' moet gaan, maar mijn benen doen het niet. Waar ik precies bang voor ben, weet ik niet, al denk ik de angst om te vallen. 'Belachelijk, ik kan dit. Gewoon doen' en ja hoor! Het lukt! En dan is het tegen mezelf blijven zeggen nodig, maar keer op keer voelt als een kleine overwinning. Nu maar eens zien hoe het volgende week gaat en of mijn gedachte me weer weten te overtuigen van mijn kunnen.