Het ijs op voor Florian

Als dirigent leidt Rolf Hoogenberg (34) verschillende blaasorkesten in Noord-Holland. Deze week heeft hij zijn dirigentstokje ingeruild voor een paar schaatsen. Om geld op te halen voor taaislijmziekte, de ziekte waar Florian, zijn zoontje van twee, aan lijdt, schaatst hij 200 kilometer op de Weissensee.  

 

  

Credits: Martin Hols             Credits: Vincent Moes             Credits: Vincent Moes  

 

TECHENDORF - Florian (2) heeft nog niet zo door wat zijn vader, Rolf Hoogenberg, allemaal doet. Maar als zijn vader dat zwart-gele pak van Skate4AIR aan trekt, dan realiseert hij zich wel dat zijn vader gaat schaatsen. ,, ‘Papa schaatsen’ zegt hij dan. Hij weet wel degelijk dat ik schaats en dat vind hij mooi. Maar of hij zich echt realiseert waarom ik mee doe aan de Alternatieve Elfstedentocht? Dat betwijfel ik.’’

 

Zondagochtend liet Hoogenberg zijn vrouw Anne en zijn zoontje achter in Stompetoren en stapte de auto in richting de Weissensee. ,,Ik nam afscheid van Florian en vertelde hem dat ik een paar dagen weg ging om te schaatsen in Oostenrijk. En dat doe ik voor jou, Florian. Oké, zei hij en ging vrolijk verder met spelen. Florian is een heerlijk kind en hij zit vol energie. Vanaf het moment dat hij geboren werd, wisten we al gelijk dat hij taaislijmziekte had. Dat is moeilijk, maar daardoor hebben we hem vanaf het begin ook de juist voeding kunnen geven.’’

 

Na zijn geboorte dronk Florian wel moedermelk, maar hij vermagerde sterk. Hoogenberg: ,,Hij viel alleen maar af en moest hij langer in het ziekenhuis blijven. Door een zweettest werd toen gelijk vastgesteld dat hij Cystic Fibrosis had. Dat was een grote domper voor ons en daar zijn we erg verdrietig om geweest. Mijn vrouw en ik zijn echter een sterk team en we hebben al gauw die knop omgezet. We kunnen wel verdrietig zijn, maar we kunnen beter goed voor hem zorgen.’’  

 

Taaislijmziekte (Cystic Fibrosis) is een erfelijke ziekte, waarbij de patiënten door een genetische afwijking dikker, taaier slijm hebben dan normaal. Hierdoor kunnen er zich gemakkelijker bacteriën nestelen in de longen en andere organen, waardoor veel CF-patiënten kampen met longproblemen. De functie van de longen en de alvleesklier gaat vaak hard achteruit en de gemiddelde levensverwachting van CF-patiënten is niet hoger dan veertig.

 

,,Natuurlijk heb ik soms wel zo’n gedachte van waarom nou. Waarom hij? Hoezo heeft hij die ziekte en wat gaat er in de toekomst met hem gebeuren. Dat is voor ons een groot vraagteken. We weten niet hoe die ziekte zich bij hem ontwikkelt en wat voor medicijnen er in de toekomst nog komen. Ik hoor soms wel eens verhalen van andere CF’ers, die vanaf jongs af aan al sondevoeding krijgen. Dan ben ik blij dat Florian dat niet heeft. Bij vet eten krijgt hij wel wat extra enzymen, maar verder kan hij normaal eten en heeft hij een goede conditie.’’

 

Terug naar de Weissensee. Op het grote bergmeer schaatst Rolf Hoogenberg rondje naar rondje. Scheuren en gaten in het ijs, de dirigent uit Stompetoren ziet ze nauwelijks en stapt er met bijna speels gemak overheen. ,,Ik kan wel schaatsen’’, vertelt hij. ,,Mijn opa komt uit Friesland en hij heeft me als klein jochie leren schaatsen. Mijn moeder gaf me van die vierijzertjes en daarna zette ik door op Friese doorlopers. Andere kinderen kregen hockeyschaatsen, maar ik moest door op die houten schaatsen.. Als je dat goed kan, dan krijg je Noren. Mijn opa haalde op mijn tiende een paar oude Noren van zolder en toen was ik niet meer van het ijs af te slaan. De Purmerringvaarttocht en de Bannetocht. Ik heb ze allemaal geschaatst. Ik vond het schaatsen tussen de rietkragen door geweldig.’’

 

In Oostenrijk neemt hij geen tijd om te genieten van het prachtige winterlandschap, waar hij door heen schaatst. Het ijs is bedekt met een dikke laag sneeuw, het meer is omringd door bergen en de sfeer rondom de Weissensee is gemoedelijk. Maar Hoogenberg ziet er weinig van. Hij is volledig geconcentreerd op het schaatsen en heeft maar één doel: Die tweehonderd kilometer uitschaatsen. ,,Ik schaats hier wel anders dan in Nederland. Ik vind het ook geweldig om hier te schaatsen. De omgeving, de bergen en de sneeuw, het is prachtig. Maar voor mij draait het hier mee om één ding en dat is die Alternatieve Elfstedentocht uitrijden. Daar doe ik alles voor.’’

 

In zijn dagelijks leven leeft Hoogenberg voor de muziek. Hij is dirigent van verschillende orkesten als het harmonieorkest De Herleving in Zwaag en het dagorkest Zaanstreek in Waterland. Hij leidt die orkesten en speelt zelf nog met zijn trombone in het Amsterdam Brass kwintet. ,,Ik heb het conservatorium gedaan. Muziek is mijn grootste passie. Mijn vader was vroeger ook dirigent en als klein jochie speelde ik in het orkest van mijn vader. Ik vind het gaaf om mooie muziek te maken en andere mensen daarmee te inspireren.’’

 

Als hij over de Weissensee heen schaatst, dan komt er af en toe een klassiek nummer op in zijn hoofd en dan neuriet hij zachtjes mee. ,,Als je muziek maakt, dan ben je volledig in het element. Als dirigent moet je zo alert zijn. Er gebeurt van alles en daar moet je op reageren. Met schaatsen is dat ook. Zeker als je over zo slecht ijs rijdt. Je moet zo gefocust zijn dat je niet een scheur stapt. Dat klinkt misschien raar, maar dat maakt het mooi. Het is heerlijk om zo in het moment te leven.’’

 

In de laatste uren van zijn schaatstocht kijkt Hoogenberg niet meer zo blij. Tweehonderd kilometer schaatsen blijft ook voor een geoefende schaatser flink afzien. ,,Na 125 kilometer deed alles pijn’’, zucht hij. ,,Door een valpartij had ik een spier in mijn rug verrekt en had ik pijn in mijn rug. Mijn benen wilden ook niet meer, maar ik moest door. Links, rechts en doorschaatsen. Ik wist dat mensen thuis voor de computer zaten te kijken naar mijn prestaties dus opgeven was geen optie. Na zeven uur en 52 minuten had ik eindelijk die 200 kilometer voltooid. Voor Florian en voor de andere kinderen die aan CF lijden.’’ 
 
Auteur: Natasha Smit