Alicha van der Aa schaatst 100 kilometer op de Weissensee

Ze kampt met taaislijmziekte, heeft een gebroken pols en ze ondergaat een antibiotica kuur. En toch heeft Alicha van der Aa (21) gister 100 kilometer geschaatst op de Weissensee. Samen met haar vriend Koen deed ze mee aan de Alternatieve Elfstedentocht om geld op te halen voor taaislijmziekte, de ziekte waar ze zelf aan lijdt.

 

  

 Credits foto's: Martin Hols

TECHENDORF - Ze krabbelen over het ijs. De Oostenrijkse Weissensee ziet er prachtig uit met een laaghangende mist, een dikke laag sneeuw en straalblauwe lucht. Idyllisch zo tussen de bergen, maar het schaatsen gaat niet gemakkelijk. Alicha van der Aa en Koen Schraauwers ploeteren over het ijs en moeten echt afzien. ,,Ik stop niet hoor’’, zegt de schaatsster uit Den Bosch. Ik heb wel ergere dingen mee gemaakt. Als ik met buikkrampen in het ziekenhuis lig, dan verga ik soms van de pijn. Daar is een stukje schaatsen niets bij. Nee, ik vind het juist een mooie uitdaging om die 100 kilometer te voltooien.’’

 

Jarenlang wist bijna niemand dat ze taaislijmziekte had. Het jonge meisje hield haar ziekte liever verborgen. ,,Van mij hoefde niet iedereen het te weten. Mensen zouden toch wel een oordeel over me hebben, dacht ik. Maar sinds een half jaar kom ik nu open voor mijn ziekte uit en dat is ook fijn. De meeste mensen vinden me helemaal niet zielig en vinden het juist tof wat ik allemaal doe.’’ 

 

Schraauwers: ,,Ik sta elke keer weer versteld. Alicha heeft zoveel kracht en energie in haar lijf. Ze sport veel, gaat naar de kunstacademie en ze is er voor de mensen om haar heen. Ik moet haar soms echt afremmen, want anders loopt ze zichzelf voorbij.’’

 

Taaislijmziekte (Cystic Fibrosis) is niet niks. Het is een erfelijke ziekte, waarbij de patiënten door een genetische afwijking dikker, taaier slijm hebben dan normaal. Hierdoor kunnen er zich gemakkelijker bacteriën nestelen in de longen en andere organen, waardoor veel CF-patiënten kampen met longproblemen. De functie van de longen en de alvleesklier gaat vaak hard achteruit.

 

,,Het is een progressieve ziekte waarbij je weet dat het op den duur slechter gaat’’, zegt Schraauwers. ,,Je weet alleen niet wanneer en op welke manier. Dat is de onzekerheid waar Alicha en ik mee om moeten gaan. Mij geeft me dat soms echt een machteloos gevoel. Als Alicha haar darmen verstopt zijn, dan ligt ze te creperen van de pijn. Dan heeft ze zo’n pijn en daar kan ik niets aan doen. Dat is frustrerend.’’

 

Alicha is geen meisje dat gauw piept. Ze is hard voor zichzelf, zeurt nooit en gaat gewoon door met haar leven: ,,Ik wil genieten van het leven. Alles eruit halen wat erin zit. Daarom doe ik nu ook zoveel. Nu kan het nog. Het afgelopen jaar heb ik wel vier keer in het ziekenhuis gelegen en ben ik geopereerd aan mijn holtes. Al drie jaar lang had ik chronische heftige hoofdpijn. De artsen dachten dat het niets was, maar bij die operatie bleken mijn holtes ineens vol ontstekingen te zitten. Nu heb ik geen hoofdpijn meer en dat is zo’n verlichting. Ik voel me een stuk beter.’’

 

Terug naar de Weissensee. Alicha schaatst met een stevige brace om haar pols en dat heeft een reden: ,,Eind december heb ik mijn pols gebroken bij een valpartij op het ijs. Eerst dacht ik dat niet meer mee kon doen aan deze schaatstocht, maar toen het mooi genas mocht het toch met een brace. Ik laat me door zoiets echt niet tegenhouden. Ik wilde perse met Skate4air het ijs op om geld in te zamelen voor mijn eigen ziekte. Dat lukt me ook met een gebroken pols.’’

 

Het huilen staat haar soms nader dan het lachen. Het schaatsen gaat niet vanzelf en Alicha en Koen schuifelen voetje voor voetje over het ijs. Bij de tent van Skate4air staat haar Monique Debij die haar op de been houdt, helpt uitkleden voor het toilet en zo nodig wat medicijnen toe stopt.  Meer dan tien uur heeft het stel nodig voor de 100 kilometer maar ze halen het wel. Helemaal gesloopt komen ze de finish over.

 

Credits: Brabants Dagblad

Auteur: Natasha Smit