Ricardo Crombeen

Ik schaats tot het niet meer nodig is!

( Ik ga zelf schaatsen | Member of team: Crazy4Air )

More information

Op vrijdag 7 februari 2020 doe ik mee aan de Daylight Challenge op het Runn meer in Zweden. Op die dag probeer ik tussen zonsopgang en zonsondergang zoveel mogelijk kilometers af te leggen. Een tocht van 9 uur en 8 minuten. Dit allemaal om geld op te halen voor onderzoek naar taaislijmziekte (Cystic Fibrosis).

Skate4AIR wil mensen met taaislijmziekte de kans op een normaal leven geven, daar schaatsen we voor. En dat doel is dichterbij dan ooit! Dit dankzij de ontwikkeling van nieuwe medicatie voor iedereen met taaislijmziekte. Het onderzoek heeft alleen nog een laatste zetje nodig.

Ik schaats sinds oktober 2017 op noren. Toen ik ermee begon verwachtte ik na één seizoen wel semi professioneel te kunnen schaatsen. Scherpe bochten en veel snelheid op de rechte stukken. Nu, twee jaar later, begin ik eindelijk te kunnen overstappen in de bochten en goed te glijden op het rechte stuk. Daarom is meedoen aan de Daylight Challenge voor mij een grensverleggende uitdaging. Maar niet zo'n uitdaging als waar mensen met taaislijmziekte dagelijks mee te kampen hebben.

Daarom schaats ik tot het niet meer nodig is.

Activity: Ik ga zelf schaatsen

Available activities:

  • Ik ga zelf schaatsen (2/75 available)
  • Vrijwilliger bij de Classic en Daylight Challenge
  • Vrijwilliger Daylight Challenge
25
05/02/2020
19:14

Robbert

View all
  View all
15/02/2020 | 16:57

Skate4AIR Daylight Challenge 2020 volbracht

Het Zweeds avontuur zit erop. En wat een ongelofelijk avontuur was het. Door de verandering van de locatie waren er wat extra uitdagingen die we voor de kiezen kregen, wat het alleen maar spannender maakte.   Op woensdagochtend verzamelden we met zijn allen op Schiphol. Uiteraard licht gespannen, maar goed gehumeurd en vol motivatie namen we plaats in het vliegtuig van Schiphol naar Stockholm, waar we ons in groepen verplaatsten naar Luleå. Een deel met het vliegtuig (daar zat ik bij) en de rest met een nachttrein. Bij aankomst in Luleå werd al snel duidelijk dat we in een schitterend sneeuw paradijs gingen verblijven.   Donderdag hadden we de tijd om het ijs te verkennen. En dat was me nogal een shock. Iets waar ik nog geen last van had gehad waren scheuren in het ijs. Die waren in Luleå in grote mate aanwezig. Al snel werd duidelijk dat ik een groot talent heb om mijn schaats (vooral mijn rechter) in zo’n scheur te plaatsen, met het gevolg dat ik 4 keer ben gevallen. Gered door mijn bescherming had ik hier nagenoeg geen last van, maar mijn ambities voor de volgende dag kregen wel een tik. Zo gemotiveerd dat ik voor de verkenning was, zo gedemotiveerd kwam ik na 38 kilometer van het ijs af. Ik nam me voor om de volgende dag vooral te genieten en niet met de afstand bezig te zijn.   ’s Avonds bij de briefing kregen we eerst wat praktische informatie. Doordat Luleå een stuk noordelijker ligt dan Falun, gaat de zon daar ook eerder onder. Daardoor hadden we 8 uur en 19 minuten om de Daylight Challenge te volbrengen. Iets minder tijd dan gepland, maar om onze veiligheid te garanderen kon dat niet anders. Daarna kregen we het schitterende nieuws dat we het streefbedrag van €500.000,- voor onderzoek naar taaislijmziekte hadden behaald. Hierdoor kunnen ze de onderzoeksnelheid verdubbelen dankzij een nieuwe microscoop die ze nu kunnen aanschaffen. En als kers op de taart was onderweg naar huis het Noorderlicht te zien.   Toen brak de dag aan. De wekker ging om 3:45 af en om 4:45 zaten we aan het ontbijt. Waarna we om 7:07 (in de sneeuw!) van start gingen aan onze Daylight Challenge. In het begin sloot ik aan bij de middelste groep waar er veel valpartijen waren, maar ik zelf op mijn schaatsen bleef staan. Na anderhalf uur versnelden we met een paar anderen en kort daarop werden we op een stuk tegenwind ingehaald door de kopgroep. Toen verbaasde ik mezelf dat ik ze kon bijhouden op dat stuk tegenwind en besloot te kijken hoelang ik dat volhield. Dat bleek best goed te gaan, maar ik merkte wel dat ik meer moeite moest doen dan de rest en na 2,5 uur in de kopgroep besloot ik met nog een paar anderen af te haken. We waren tenslotte nog maar op de helft en moesten dus nog 4 uur schaatsen. Die tweede helft heb ik de hele tijd met Hans, Jan en Anton geschaatst. En zonder hen had ik de finish nooit op deze manier gehaald. Toen ik voor de 7e keer was gevallen en het eigenlijk wel mooi vond, hebben zij me weer gemotiveerd om wel door te gaan en lekker te genieten. We waren tenslotte in Zweden op de Oostzee aan het schaatsen, hoe vet is dat. Tot 40 minuten voor het einde van de Challenge had ik geen idee hoeveel kilometer ik had afgelegd. Toen Hans me verplichtte om toch maar eens op mijn Garmin te kijken, bleek dat ik al 138 km had afgelegd. Al heel mooi, maar als we nog even goed ons best deden, zou ik de 150 kilometergrens kunnen halen. En dat was stiekem mijn originele doel (toen we nog 9 uur en 8 minuten zouden moeten schaatsen). Wat er toen gebeurde vind ik nu nog steeds geweldig, die mannen wilden dat ik dat ging halen en zij gingen zich daar ook vol voor inzetten. In die 40 minuten hebben we nog 4 kleine rondjes afgelegd. Om 15:26 kwamen we gezamenlijk met alle deelnemers over de finish. En dat betekende dat ik 152,75 km had geschaatst tijdens mijn eerste Daylight Challenge.   Ik had nooit verwacht dat me dat onder die omstandigheden zou lukken. De Challenge was een stuk zwaarder dan ik ooit had gedacht, maar het heeft me ook een geweldig avontuur opgeleverd. Ik had nooit verwacht dat zoveel mensen me erin zouden steunen en daar wil ik iedereen heel graag voor bedanken.   We zullen geen wonderen veroorzaken door onze schaatstocht, maar we dragen allicht bij aan een mogelijke doorbraak in onderzoek naar CF. Dit is niet iets wat in 1 keer opgelost is dus daarom zal ik dit avontuur ook niet bij 1 keer houden. Volgend jaar ben ik er weer bij en hopelijk komen we dan weer een stapje dichter bij een oplossing.   Want ik schaats tot het niet meer nodig is.