Normal 2f6e49b17bfe21819142fb87181872139570aded

Schaatsen tot het niet meer nodig is.

Otto Cazemier

( Ik ga zelf schaatsen | Member of team: Skridskogänget 2.0 )

Raised

1.942
97% reached of my target amount € 2.000
Fundraising page closed You can't donate anymore

Inmiddels 14 jaar geleden kregen we bericht dat de kinderen van goede vrienden van ons de ziekte CF (cystic fybrosis, taaislijmziekte) bleken te hebben. Tot dan toe had ik nog nooit van deze ziekte gehoord. Wat we toen hoorden was echter niet fijn. Grote gevoeligheid voor longinfecties waardoor een steeds verder teruglopende longcapaciteit en een levensverwachting van rond de 30 jaar.

Voor onze vrienden begon een nieuw leven vol met ziekenhuisbezoeken, dagelijkse behandelingen en medicatie en voortdurende zorg om de gezondheid van hun kinderen. Wat zij verder deden was hun kinderen zoveel mogelijk aan te moedigen om te bewegen en te sporten. Want waar voor gezonde mensen sport misschien een ‘extra’ is, is het voor CF-patiënten een noodzaak om de gevolgen van hun ziekte te vertragen. Kijk bijvoorbeeld naar dit filmpje.

http://vimeo.com/58706045

10 Jaar geleden werd gestart met het initiatief van Skate4air. Een evenement waarbij al dan niet getrainde schaatsers proberen 200 km op de Weissensee af te leggen om sponsorgelden te verzamelen voor de bestrijding van CF. Het enthousiasme spatte van de organisatie af en al snel werd Skate4air de grootste geldinzamelingsactie onder auspiciën van de CF-stichting NCFS. Nu, 10 jaar later, is Skate4air een platform van hoop en inspiratie. Hoop omdat goede behandelingsmogelijkheden voor de ziekte dichterbij zijn dan ooit. Behandelingsmethoden mede gefinancierd vanuit de opbrengsten van de actie. Inspiratie omdat het fantastisch is om te zien hoe ook CF-patiënten –zowel jong als oud- deelnemen aan het schaatsen. Sommigen rijden zelfs –met eigen of getransplanteerde longen- de volledige 200 km!

Sinds een paar jaar wordt er niet alleen op de Weissensee geschaatst en geld opgehaald, maar ook op het Runnmeer in Zweden waar een ‘Daylight challenge’ wordt geschaatst. Zoveel mogelijk kilometers als het daglicht het mogelijk maakt. Dit jaar zijn er met 230 deelnemers meer schaatsers dan ooit die deelnemen aan Skate4Air!

7 februari is het zover. Dan gaan de 70 strijders tegen CF het ijs op in Zweden. Voor de uitdaging op het ijs, maar vooral voor de uitdaging zoveel mogelijk geld te verzamelen voor onderzoek en behandeling van CF. Ook ik wil er weer bij zijn. En ik ben daarbij een heel trots teamlid van Niels Olijerhoek. Toen hij 14 jaar geleden werd geboren bracht hij ons in aanraking met de ellendige ziekte die CF is.  Nu gaat hij als 14-jarige CF-patient ook weer de uitdaging op het ijs aan. Het schaatsen gaat ons lukken. Maar zonder jullie hulp slagen we niet in de strijd tegen CF.

Steun daarom onze actie!

 

 

Available activities:

  • Ik ga zelf schaatsen (2/75 available)
  • Vrijwilliger bij de Classic en Daylight Challenge
  • Vrijwilliger Daylight Challenge

View all

170 km tegen CF!

09-02-2020 | 08:38 Hour
De wekker gaat vroeg vanochtend! Om half 6 zitten we aan het ontbijt een uurtje later onderweg in de bus naar de start. Het is niet erg koud (ca. -5) en er valt wat lichte sneeuw…..Mooi winters, maar de sneeuw geeft me wel wat zorgen, want met sneeuw op het ijs kun je de scheuren niet zien en ontwijken. Hoe moet dat nu met mijn motto ‘heel blijven!’? Als we op het ijs staan begint het langzaam wat licht te worden. De Skate4Air verlichting zorgt voor een sprookjesachtige sfeer. Vanuit de verte komen er over het ijs twee grote koplampen steeds dichterbij. Gelukkig! Het is een trekker, die de sneeuw van het ijs schuift. Dan is het 7.07, klinkt het startschot en zijn we op weg. Ik sluit me aan bij de ‘snelle groep’ van zo’n 15 schaatsers. Ben benieuwd hoe dat gaat, want echt goed voorbereid heb ik me dit jaar niet. Het blijkt goed te gaan. Het baantje is nog smal, maar ik kan het tempo redelijk bijbenen en val niet de eerste rondes. Om me heen zijn wel regelmatig valpartijen, maar er wordt op elkaar gewacht en gelukkig kan iedereen doorrijden! Langzaam wordt het lichter, de geveegde baan breder en we kunnen ook de grote ronde van 13 km gaan rijden. Prachtig, wat een ijs, wat een mooie omstandigheden. En wat een prima verzorging door Gerry en de andere Skate4Air vrijwilligers die met bidons sportdrank, bouilon en pannenkoeken langs de baan staan! Al snel hoor ik iemand zeggen dat we al 45 km gedaan hebben en ik voel me goed. Als de ochtend verder vordert begint geleidelijk aan de eerste vermoeidheid op te komen. Zere voeten, zere knieën, zere bovenbenen…..Het waait nu behoorlijk. Met wind mee zoeven we heerlijk over het ijs, tegen de wind in is het zwoegen. Ik merk dat ik dan geen kopwerk moet doen, want dan blaas ik me op en valt het peloton uit elkaar. Ik zoek dus steeds een goed plekje in ons peletonnetje en dan gaat het lekker. Na 100 km begint het aftellen; hoeveel uur nog? Hoeveel rondes zouden dat nog zijn? Hoe kan ik ontspannen blijven rijden zodat de pijn niet erger wordt? Twee keer houden we een korte plas/eetpauze van 3 minuten. Verder rijden we constant door. Wel raken we mensen kwijt. Na de middag zijn we nog met 8 en willen we ook met deze groep de finish zien te halen. Als iemand er door zit wordt er net zolang gepeptalkt totdat hij weer verder kan. Het gaat goed en er wordt gerekend; als we zo doorgaan moeten we de 170 km kunnen halen! Er wordt nog flink gewerkt om op tijd door de laatste doorkomst te mogen. Terwijl de ondergaande zon de sneeuw om ons heen roze kleurt halen we deze doorkomst en dan is het nog een kleine ronde waarbij alle 72 rijders weer bij elkaar komen om bij de invallende schemering gezamenlijk over de finish te gaan. Wat een mooi moment! Veel emoties en blije mensen bij elkaar…. Dan het strompelen naar een bankje, zitten, schaatsen af, proberen op te staan, wankelen. Alles goed, alleen gaan zitten en staan kost erg veel moeite :-). Blij dat Gerry er is om me te ondersteunen! Dan lekker douchen, bijkomen en ’s avonds een mooie slotavond waarbij alle avonturen van de dag worden gedeeld. Wat een onvergetelijke dag!