Steun mij op de Weissensee, want opgeven is geen optie!

Nynke de Vries

( 200 km | Member of team: Team ABN AMRO )

Raised

1.553
119% reached of my target amount € 1.300
Fundraising page closed You can't donate anymore

Samen met Skate4AIR zet ik me in om geld op te halen voor onderzoek naar medicijnen, waarmee we mensen met taaislijmziekte een normaal leven kunnen geven. Over 10 jaar is taaislijmziekte veranderd van een dodelijke ziekte naar een chronische ziekte. We zijn er nog niet en daarom zet ik me voor Skate4AIR. Samen schaatsen tot het niet meer nodig is.

Available activities:

  • 200 km
  • 175 km
  • 150 km
  • 100 km
  • 50 km (only for CF patients)
  • Ik help als vrijwilliger

View all

100 KM op Flevonice!

18-12-2019 | 00:00 Hour
Met team ABN AMRO hadden wij het idee om zaterdag 14 december een tocht te gaan schaatsen op Flevonice. Super leuk, totdat ik hoorde dat het die dag gaat waaien, hard waaien! Oh jah, en ook regenen. Er was zelfs sprake dat de tocht afgelast zou worden vanwege het slechte weer.. De niet-sporter in mij hoopte daar dan ook stiekem op. Maar de tocht ging door en door de groepsdruk ben ik toch aan geslingerd om mee te gaan.. Zaterdag ochtend 14 december om 5.15 uur gaat mijn wekker. Enigszins tegenstribbelend verruil ik mijn warme bed voor mijn schaatsoutfit. Op het programma staat: 100 KM schaatsen, jeej… 7.15 uur ga ik met de dames van team ABN AMRO van start. Het is donker en de muziek staat aan: het voelt als winter. Hé dit is leuk! De eerste ronden vliegen voorbij. De vorige keer dat ik hier was (2 jaar geleden) leken de rondjes langer.. Het waait maar ook dat kan ik prima aan. Na ongeveer 40KM haken andere teamgenoten van ABN AMRO aan. Terwijl deze mannen nog fris zijn begin ik ondertussen mijn benen en rug wel te voelen. Na 70 KM komt dan echt de man met de hamer, de wind wordt krachtiger en ik dacht dat ik stiekem al meer KMs geschaatst had. 30 KM lijkt nog ver! Ongeveer 1,5 uur later zitten dan ook eindelijk de laatste KM’s erop. Whoop Whoop, we did it! De eerste 100KM zit in de benen. Voldaan ga ik weer naar huis. De gedachte dat de Weissensee dubbel zo ver is probeer ik voor nu nog even weg te drukken.. The day after: Bewegen voelt als een straf.. alles doet pijn en met name mijn rug. Today is restday!