Irène schaatst voor lucht

Dit is de actie van Irène Mols

( 50 km (alleen voor mensen met CF beschikbaar) )

Meer info
3.340 totaal opgehaald 5.000 Mijn doelbedrag
Normal 284c630909cf2823207f39d12be5c5decd4c03e3

Sinds 1 april 2016 slik ik Orkambi. Mijn leven is sindsdien ingrijpend veranderd: ten goede! Van een bleek, hoestend en energieloos, op de bank levend muisje, veranderde ik in een energieke wervelwind die soms van gekkigheid niet weet wat te doen met zoveel levenslust.

In plaats van na te moeten denken over screenen en een plekje op de wachtlijst voor een longtransplanatie, kan ik me tegenwoordig focussen op de geneugten van het leven. Sporten hoort daar voor het eest ook bij. Daarom doe ik mee met Skate4Air. Ik hoop voor elke procent longfunctie (rond de 45%) een kilometer te kunnen schaatsen (minimaal 50 km)! Omdat helaas niet iedereen gebaat is bij Orkambi, en er nog steeds veel geld nodig is voor onderzoek naar een geneesmiddel voor álle CF'ers. Want zo'n life changer gun ik al mijn CF-collegae óók zo erg...

Ik ga me het snot voor ogen schaatsen!

Mag ik rekenen op jouw financiële bijdrage?

Alvast bedankt en een zoute zoen, Irène X

 

Bekijk alle donateurs
100 21-11-2017 | 20:52 Kasteeltje Hattem
25 21-11-2017 | 18:13 Edith Een goeie gezondheid gaat boven alles.
25 18-11-2017 | 20:24 Marlies Voor lucht!
50 17-11-2017 | 13:14 Rutger en Suzanne Zet 'm op Irène!! Heel erg veel succes met deze bijzondere prestatie!
15 17-11-2017 | 13:13 Inge
22-11-2017 | 15:29

Hoe ik op de valreep mijn hepkom brak

Goedemorgen vanuit het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven! Inderdaad, je leest het goed. Ik lig in het ziekenhuis. En niet om mijn zweetvoeten. Zoals elke dinsdagmorgen vertrokken mijn vader en ik ook gisteren goedgehelmd naar de ijsbaan in Eindhoven. We hadden er allebei niet zo heel veel zin in maar besloten dat het zonder zin ook kon. De kwaliteit van het ijs was opnieuw niet al te best. Door de regen lag er een stroperige laag over de baan. Het was met recht ploeteren. Maar hé, alsof het in Oostenrijk straks vanzelf gaat allemaal. We konden er maar beter aan wenen. Na de dweilpauze was de binnenste helft van de baan in elk geval weer lekker glad dus als ware profs zoefden we over het ijs. Na twintig rondjes haalde ik pap over om er nog vijf achteraan te plakken. Het ging immers zo lekker en dan hadden we mooi toch mooi 10 kilometer in de benen. Het bleken mijn laatste vijf heerlijke rondjes op de schaats te zijn. Want vlak voor ik het ijs af wilde stappen - ik was slechts een meter van de rubber matten verwijderd - verloor ik ongehoord knullig mijn evenwicht en kapseisde naar rechts. Mijn rechterheup ving de klap op en ook mijn hoofd bonkte een keer flink tegen de even koude als keihard ondergrond. Lang leve mijn helm! In eerste instantie dacht ik dat het wel meeviel, of dat hoopte ik. Maar al snel merkte ik dat ik niet meer overeind kon komen. Op mijn billen schoof ik van het ijs af. Het voelde niet goed. Na veel vijven en zessen wist ik mezelf overeind te hijsen. Ik liet pap een rolstoel halen. Dezelfde als waar hij vijf weken geleden in werd afgevoerd, met zijn bloedend hoofd. Op de EHBO werd me geadviseerd om toch even een fotootje te laten maken in het ziekenhuis. Want er kon best iets gebroken zijn. Nee toch?! De hel van in en uit de auto klimmen zal ik je besparen maar het was eufemistisch uitgedrukt geen feest. Op de spoedeisende hulp werd er nog  veel meer met me gesjord. In de rolstoel, uit de rolstoel, op het röntgenbed, van het röntgenbed af in een gewoon bed. Echt, ik heb gekermd, gevloekt en geschreeuwd van de pijn. Dat was terecht. Mijn heupkom bleek namelijk gebroken. (Alsof je alleen echt pijn kunt hebben en primair mag reageren als er iets gebroken is...) Omdat de artsen aan de röntgenbeelden alleen niet genoeg hadden wilden ze ook nog een CT-scan laten maken. Moest ik godverdomme nog een keer van het ene bed op het andere en weer terug. Het grote geluk is dat ik vooralsnog niet geopereerd hoef te worden. Mijn heupkom is op verschillende plaatsen beschadigd. Vergelijk het met een gebarsten vaas. De breukjes staan recht ten opzichte van elkaar en de hoop is dat alles met rust weer netjes aan elkaar groeit. Concreet houdt dat in dat ik flink aan de pijnstillers zit en ik  mijn rechterbeen de komende zes weken niet mag belasten. Tijdens de clinic in Utrecht werd me al voorgehouden dat het niet de vraag was óf ik een keer zou vallen maar wannéér. Dat mijn eerste val meteen zo'n fatale zou zijn had ik dan weer niet verwacht. Mijn schaatsavontuur met en voor Skate4Air is hiermee namelijk voortijdig en abrupt ten einde gekomen. Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe zuur ik dat vind. Mijn hoop is nu dat ik begin februari voldoende hersteld ben om toch mee te gaan naar Oostenrijk en het geheel vanaf de zijlijn te volgen. Ik ben immers nog steeds ambassadeur (en wat voor een...) en heb bovendien verplichtingen tegenover alle mensen en bedrijven die mij al gesponsord hebben. Niemand kon deze plotwending voorzien. Het is zuur maar ik zal me erbij neer moeten leggen. Gelukkig ben ik redelijk getraind in het bijstellen van verwachtingspatronen. En het scheelt voor mijn herstel enorm dat ik in topconditie mank lig te wezen.   Grüß Gott!         Lees meer